Het nut van Sorry zeggen.

Gastblogger Wendy.  

Ga eens tellen hoe vaak je per dag sorry zegt. Ik begin altijd als ik mijn alarm op snooze zet, sorry… nog een keer omdraaien maar voel me direct schuldig. Daarna draai ik de kraan open om mijn gezicht wakker te maken… voel ik me ook schuldig, al dat ongebruikte water en ik draai snel de kraan dicht. Ik zet mijn pc aan, muziekje op om te beginnen aan mijn yoga maar eerst een kop koffie. Melk in de schuimer… oeps teveel en dat gooi ik weg, weer een schuldgevoel. Zo ben ik nog geen 5 minuten wakker en ik voel me al 3 keer schuldig en ik zeg 1 keer sorry… tegen mijn alarm op de telefoon nog wel. Ik bedoel… get a grip, Wendy!

sorry.1

Hebben jullie dat nou ook, dat eeuwige schuldgevoel? Nou, ik dus wel. Koop ik wat nieuws voor mezelf, voel ik me schuldig dat ik niets voor de kinderen koop. Elk voedingsmiddel of vocht wat ik in mijn mond stop, schuldgevoel vooral als het zoet en vol foute calorieën zit. Ga ik een dagje niet sporten, schuldgevoel en moet ik het inhalen. Doodmoe word ik van mezelf.

Zeg ik een afspraak af… vreselijk. Ik krijg geen rust, bied honderdduizend keer mijn excuus aan terwijl ik er ook niets aan kan doen dat mijn collega ziek is en ik dus gewoon moet werken. Ik faal als moeder, de rest doet het beter. Ik ben een waardeloze dochter als ik de verjaardag van mijn moeder vergeet… Echt mamma ik hou van je maar oeps…

Ik zit duidelijk in de overtreffende trap. Maar naar het schijnt heeft het schuldgevoel een functie. Nou, ik ga eens achterover in mijn stoel zitten, kop thee erbij en een stuk chocolade… give it to me, want ik word er gek van!

Fasten your seatbelts… hier komt ie… Volgens psychologen is schuldgevoel de stem van ons geweten. Het weerhoudt ons ervan om ons slecht te gedragen of te behandelen. Oh! Het gaat ook om schuldgevoel over onszelf… Nou ik wist dat ik little miss narcist ben maar hier moet ik ook bij geholpen worden. Pardon hoe gaat schuldgevoel over mij? Het voorbeeld wat gegeven wordt: ik ben dus de verjaardag van mijn moeder vergeten en ik blijf me maar verontschuldigen… dan is er geen ruimte meer voor haar handelen.

sorry.3.png

Dus zelfs een potje schuldgevoel zit er tegenwoordig niet meer in zonder helemaal omgekeerd te worden en de vinger wijst alsnog naar jezelf. Ik raak de draad steeds meer kwijt. Dus als ik me schuldig voel omdat ik weer een echte kerstboom gekocht heb zonder kluit en deze dus moet weggooien… mag ik me niet schuldig voelen omdat ik dan geen ruimte aan het gevoel van de boom geef. Heel even… ik ben geen prinses Irene die met bomen praat.

Ok, ik draai door. Maar ik ben nog steeds niet van mijn schuldgevoel af. Erg gezond lijkt het me niet en ik maak het vooral mezelf een stuk moeilijker. Waar ligt die dunne lijn tussen jezelf steeds verontschuldigen en gezond assertief zijn. Want op zich is er niets mis met mijn zelfbeeld. Ik doe ook veel dingen goed, ben daar best trots op. Maar het schuldgevoel krijgt toch vaak de overhand. Of is het gewoon niet basaal onzekerheid dat je nooit voldoet.

Weet je wat ik ga doen… voor morgen een afspraak afzeggen, niet sporten en me vol stoppen met bonbons… sorry!

sorry.2

#Praat mee & volg.

Deel jouw ervaringen en laat een leuk bericht achter ♡ Volg Gastblogger Wendy op Instagram: teunissenwendy

Bron afbeeldingen: Google

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s