Het verhaal van… Desiree.

Gastblogger Desiree.

Op mijn 18e kreeg ik voor het eerst met conversiestoornis te maken. Op een mooie dag in maart wilde ik opstaan om naar school te gaan. Gewoon 2 benen uit je bed en hup gaan staan, maar ik kreeg geen eens mijn benen uit mijn bed. Sterker nog, ik kon niet eens mijn grote teen bewegen. In paniek de dokter gebeld en direct naar het ziekenhuis gebracht. In eerste instantie zou het epilepsie zijn en zou ik met wat medicatie zo weer de oude zijn.

Na drie dagen ziekenhuis en heel erg veel onderzoeken van stroomschokjes tot CT-scans en van bloedprikken tot fysiotherapie, ik geloof dat ik alles wel heb meegemaakt in dat ziekenhuis; helaas geen diagnose. Na zeven dagen moest ik nog steeds blijven ik kon me geen millimeter bewegen. Wel kreeg ik erg veel fysiotherapie maar dit alles werkte niet. Toen kwam de revalidatiearts is zicht, deze heeft mij door verwezen naar MRC Doorn. Het was Dhr. Poot die erachter kwam dat ik weleens last kon hebben van Conversiestoornis. Van wat?

Een conversiestoornis is een psychische aandoening die zich op verschillende manieren kan uiten. De oorzaak ligt in acute stress die de persoon niet kan verwerken. Door de spanningen die hierbij optreden, schakelen de hersenen bepaalde lichamelijke functies uit, zodat de patiënt de stress niet meer ervaart. (Bron: http://www.conversiestoornis.nl/)

Conversiestoornis.

Hier heb ik 3,5 maand gerevalideerd en toen kon ik eigenlijk alles weer, al was mijn conditie natuurlijk erg slecht.

Op mijn 20e kreeg ik nogmaals te maken met conversiestoornis, ik dacht dat ik het nooit meer zou krijgen. Oké, ik was misschien iets wat naïef over wat ik had en het zou mij toch geen tweede keer overkomen. Gelukkig wist ik wat het was en ben ik direct via fysiotherapie gaan revalideren, dit duurde vier maanden.

Nu, op 23-jarige leeftijd dacht ik stiekem dat ik het niet meer zou krijgen. Alles ging goed, ik had mijn diploma gehaald, ik heb een baan. Wel een wat stressvolle baan maar ik vind het leuk; veel uitdaging en een lekkere druk tijdens het werk. Op mezelf gaan wonen vol aan het sporten, zes dagen in de week. 12 kg afgevallen en voelde me heerlijk.

Weer ziek.

Maar helaas werd ik in augustus erg ziek en werd ik bewusteloos gevonden in mijn appartementje. Met spoed ben ik naar het ziekenhuis gebracht. Ik had ernstige pijn in mijn schouders, ribben en rug.

Twee keer achter elkaar opgenomen geweest, beide een week vol onderzoeken omdat de pijn gewoon niet meer te houden was. En ja, dan word je naar huis gestuurd met de diagnose; prikkelbaar darm syndroom. Ik hoor jullie denken, huh wat? Maar je hebt toch ook last van je schouders, ribben en rug? Tja, dat dacht ik dus ook.

Na erg veel onderzoeken en heel veel discussies met artsen en veel pijnstillers moest ik het maar voorbij laten gaan. Maar het ging niet voorbij! Het was elke dag afzien (en nog steeds) de pijn is soms ondragelijk. Halverwege november ben ik bij mijn vriend thuis in elkaar geklapt. Ik wilde even mijn tas pakken uit de keuken. En daar lag ik dan, lang uit. Mijn vriend in paniek over wat hij moest doen.

Ik had het weer, geen gevoel in mijn benen, geen beweging mogelijk. Neeeee, niet nog een keer!! 3x is scheepsrecht.

Inmiddels zit ik vanaf november in een rolstoel. Sinds 22 februari ben ik begonnen met revalideren.

Conversiestoornis betekent voor mij:

Als ik te veel stress heb, dat ik ergens in mijn lichaam onverdraagbare onverklaarbare pijn krijg, en dat mijn benen uitvallen. Het moeilijkste is nog wel dat ik niet door heb dat ik te veel stress heb. Ik dacht juist dat alles zo lekker ging.

Motivatie.

Mijn motivatie om door te gaan en niet bij de pakken neer te gaan zitten, is eigenlijk dat ik een echte sportfanaat ben. Ik wíl gewoon weer fanatiek fitnessen. Ik wil mijn oude leven terug! Alleen dan met een andere indeling.

Praat mee & volg.

Deel jouw ervaringen en laat een leuk bericht achter ♡ Volg Gastblogger Desiree op Instagram: Dvdveldenblog of via haar Blog pagina: https://yoo.rs/useroverview/35570/dvdvelden

Bron afbeelding: Google

Advertenties

11 gedachten over “Het verhaal van… Desiree.

  1. Oei wat is dat heftig. En het zou fijn zijn als de wetenschap soms de bescheidenheid zou hebben aan te geven dat wij mensen nog lang niet alles weten. Dat de psyche veel invloed heeft op het fysieke is natuurlijk logisch. Maar het is en blijft een wisselwerking tussen die twee. Het is, naar mijn beleving, zelden sec het één of alleen het ander…
    Ik hoop dat je ooit weer kunt dansen, sporten, springen en wens je heel veel kracht en sterkte toe!

    Liked by 2 people

    1. Beste Marije,
      Dankjewel voor je medeleven, en ja zo is er maar weinig bekent. & veel mensen zien het dan ook als taboe als je hersenen je lichaam in de steek laat. Inmiddels ga ik hard vooruit en loop ik al weer stukje. Dit is te volgen op mijn eigen pagina die in deze blog vermeld staat of eventueel instagram.
      Liefs, Desiree

      Liked by 1 persoon

  2. Dankjewel voor je medeleven Marije!
    & ja veel mensen zien het als taboe, of iets wat nep is.
    Maar helaas doe je dit niet voor de lol. Inmiddels gaat het langzaam beter en loop ik al weer stukjes.
    Liefs Desiree 😉
    Meer volgen? Lees dan mijn blogs op mijn pagina of kijk even op mijn insta!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s